Wyszukaj

Sherlock trzyma fason

Co tym razem? Wskakujemy do rozpędzonego pociągu (hmm, rozmarzyłam się: gdyby mój pekape tak codziennie pędził...). Sherlock Holmes: Gra cieni Guya Ritchiego to wprost buchający humorem dwugodzinny teledysk w steampunkowej (*) stylistyce, wypełniony zwalającym z nóg natężeniem akcji.

Prawie same plusy: wciągająca fabuła (choć trochę pretekstowa), genialna scenografia (i kostiumy – vide cygańska Noomi Rapace), momentami wręcz oszłamiająca strona wizualna i przede wszystkim TO aktorstwo. Downey jako ekscentryczny detektyw z Baker Street jest wprost rozbrajający. Nie można sobie wyobrazić na jego miejscu nikoguśko innego: jest charyzmatyczny, zniewalający, ekstrawertyczny, zwariowany, pełen uroku, dowcipny i przede wszystkim pełen życia (choć robi wszystko, by się tegoż życia pozbawić;)). Świetnym kontrapunktem (głos rozsądku?) dla niego jest Watson w wykonaniu Jude'a Lowa: kwintesencja angielskiego dżentelmena z sarkastyczną nutą. Widać, że obydwaj nieźle się bawili reinterpertując literackie wzorce. I oczywiście niesamowity Stephen Fry jako Mycroft Holmes – ta rola jest komediowym majstersztykiem! Na ich tle marnie (czytaj: blado) jednak wypadają postacie kobiece: i tak Kelly Reilly i Noomi Rapace. Jedynym mocnym niewieścim akcentem jest Rachel McAdams jako Irene Adler. Cóż z tego, kiedy pojawia się tylko na chwilę...

Czyli co, jest super? I tak i nie:) Efekciarstwo i komiksowość niestety mogą drażnić. Ok, rozumiem, to bezpretensjonalna rozrywka, ale jak dla mnie momentami męcząca. A i tak z niecierpliwością będę czekać na kolejną (kolejne?) części.

*dziękuję i pozdrawiam:)