Wyszukaj

hotele - do 75% taniej!

Wybierz miasto:

Data przyjazdu:

Liczba nocy:

Ilość pokoi:

Ilość os. i łóżek:

Warto zobaczyć

Podziemia Rynku Głównego

Nowy numer miesięcznika KRAKÓW 4-5/2012

Survival Teatralny w Lanckoronie

XII Wielka PGNiG Parada Smoków. Sąsiedzi

My w finale

Karnet / Blog

bezet (55)

Krótka charakterystyka: lekkie ADHD, bezgraniczne uwielbienie dla owczarzyny podhalańskiej, husky i Kiciaka, kinematograficzne zmanierowanie i silna mania czytelnicza, poparta toksyczną wręcz tradycją rodzinną, która każe "widzieć jasno w zachwyceniu".

Zobacz wszystkie wpisy

Sando, maca i krwawe zbrodnie

Ziarno prawdy Miłoszewskiego, tak jak i jego poprzednik Uwikłanie, to naprawdę dobrej klasy porządny kryminał: mocne morderstwo (-twa), zawiła i dobrze skonstruowana intryga, mylące czytelnika tropy, akcja trzymająca w napięciu do ostatniej strony i wyraziste postacie. Nooo, przede wszystkim jedna. Teodor Szacki, białowłosy prokurator po przejściach, inteligentny, do bólu logiczny i prawy (w kodeksowym sensie), niepokojąco przystojny i do tego eufemistycznie ujmując dosyć niemiły: facet jest niezłym... (tu wpisujemy każde brzydkie słowo). Co jest diablo pociągające dla płci pięknej.

Ale, ale, co my tu jeszcze mamy? Ano, Sando. Urokliwy, zaściankowy Sandomierz jako miejsce zbrodni, z bardzo, ale to bardzo czarną kartą antysemickich prześladowań, zbyt głęboko zakorzenionymi klątwami o rytuałach krwi i przerabianych na macę chrześcijańskich dzieciątkach (dzizzz!), małomiasteczkową mentalnością, zabobonami i skrywanymi tajemnicami. Bravo, świetnie oddane genius loci.

Polecam. Jako dobry kryminał i niezły kawałek naszej Polski/polskości/historii/mentalności.

Zygmunt Miłoszewski, Ziarno prawdy, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2011

Najaktywniejsi blogerzy