Wyszukaj

Buzujący minimalizm

W Książce Mikołaj Łoziński zmierza sie z historią własnej rodziny, precyzyjniej: z własnym jej wyobrażeniem. Poprzez przedmioty opowiada o bliskich, to klucze do szuflad pełnych historii, anegdot, ciekawostek, tajemnic. Dzięki oszczędnemu, wręcz ascetycznemu stylowi i niedopowiedzeniem – Łoziński świetnie wychwytuje drobne niuanse, gesty i spojrzenia – buduje ogromne napięcie.
Autor spogląda na postacie jakby przeglądał album rodzinny i dopisywał do każdego zdjęcia odpowiednią historię. Każda scena jest jak nagle zatrzymany kadr zdjęciowy: tu wyostrzony, tu z kolei lekko rozmazany...
To nie tylko opowieść rodzinna, lecz także opowieść polityczna, subtelnie sygnalizująca pewne problemy (vide: „Tata przez cały dzień rozwozi polędwicę po wszystkich braciach i siostrach dziadka. Po 1968 roku nie będzie mu to już zajmowało całego dnia” – zdanie, które potrafi zrobić większe wrażenie niż niejedna rozprawa). Przed nami odżywają czasy wojny, komunizmu, marca 68', stanu wojennego – często widziane oczami dziecka z całą jego surowością, a nawet brutalnością.
Minimalistyczna, elegancka, oszczędna, wyważona, ale aż buzująca od emocji, niosąca ogromne pokłady empatii. Coś niesamowitego!