Wyszukaj

Wielopole, Wielopole – Ostatnia Wieczerza

Wystawa jest drugą odsłoną w cyklu pokazów mających na celu tematyczną prezentację kolekcji Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Poświęcona została spektaklowi „Wielopole, Wielopole”, którego premiera miała miejsce we Florencji, 23 VI 1980 roku, w budynku dawnego klasztoru przy via Santa Maria 25. Była to kolejna wielka realizacja Teatru Śmierci po przełomowej „Umarłej klasie” (1975). Powrót do pokoju dzieciństwa spędzonego przez artystę w galicyjskim miasteczku, rozgrywające się  w nim losy członków jego rodziny przemieszane z wydarzeniami biblijnymi tworzyły fascynujące studium mechanizmów pamięci a zarazem dojmujący, uniwersalny obraz indywidualnej egzystencji doświadczanej przez historię. Nie posiadający własnej sceny, Teatr Cricot 2 do VI 1989 roku zaprezentował „Wielopole, Wielopole” ponad 200 razy na całym świecie. Dokumentacja spektaklu obejmuje setki międzynarodowych recenzji i zdjęć wybitnych fotografików, wiele publikacji i opracowań naukowych w kontekście historii teatru XX wieku.

Na wystawie zaprezentowano wybór obiektów i rekwizytów scenicznych, fotografii ze spektaklu autorstwa Jacquie Bablet, Maurizio Buscarino i Caroline Rose, szkiców i rękopisów artysty oraz innych, w większości nie pokazywanych dotąd archiwaliów – m.in. programów, plakatów, ulotek, recenzji, tekstów Kantora. Głównym elementem wystawy jest rekonstrukcja Ostatniej wieczerzy, finałowej sceny spektaklu. Ku niej „w jakimś OCZEKIWANIU” – jak pisał Kantor w Partyturze spektaklu – „POKÓJ DZIECIŃSTWA pędzi we wzrastającym tempie ku swemu własnemu EPILOGOWI”. Przy dźwiękach wigilijnej kolędy - „Wszyscy w końcu muszą  o d e j ś ć”. Eksponowana scena obrazuje moment, gdy przy stole Ostatniej wieczerzy pozostaje przez chwilę sam artysta, zanim bardzo dokładnie złoży obrus, włoży go pod pachę i wyjdzie ze sceny. I kiedy na zabłoconych i oblepionych wapnem i piaskiem deskach rozciąga się nieskazitelnie biały, sztywny, odświętnie wykrochmalony obrus, na którym widoczne są ostro sprasowane ślady składań — nie mamy wątpliwości, że, pomimo skandalicznych wypadków, incydentów, niepowołanych gości i ignorancji ikonograficznej, będziemy świadkami „OSTATNIEJ WIECZERZY”.
Tadeusz Kantor, Partytura spektaklu „Wielopole, Wielopole”, sekwencja 9: „Biały, niezbędny OBRUS”.

od 8 grudnia 2011
poniedziałki, środy, czwartki i piątki od 10.00 do 14.00, wtorki od 14.00 do 18.00


***
Projekcje filmowe towarzyszące wystawie:

17 kwietnia 2012, 17.00

Tadeusz Kantor: Die Familie aus Wielopole. Szenische Provokationen
[Tadeusz Kantor: Rodzina z Wielopola. Prowokacje sceniczne]
(film dokumentalny w języku niemieckim z podpisami w języku polskim)
real. Michael Kluth, prod: WDR Westdeutsches Fernsehen 1980, czas: 45 min.

Michael Kluth wraz z zespołem filmowym towarzyszył w 1980 r. Kantorowi podczas niełatwych, bo pełnych konfliktów prób do spektaklu "Wielopole, Wielopole". Sytuacja ta jest punktem wyjścia dla dokumentu. Jego autorzy podążając śladami inscenizacji, docierają do dzieciństwa Kantora, który pojawia się w filmie wraz ze swoimi radykalnymi poglądami na sztukę.